Het schijnt sinds jaar en dag zo te zijn, dat het woord student synoniem staat aan nog-net-niet-straat-arm. Je schijnt ze altijd tegen te komen bij sales, in Aldi’s, in de kroeg tijdens happy hours, en wanneer hun schamele studiefinanciering op is, eten ze bij pa en ma. Laten we vooral dit hokjes denken voortzetten, want dat ligt nou eenmaal lekker in de mond.
Impliciet betekent dit dus ook dat een student volgens de maatschappij geen geld mag hebben. Logisch natuurlijk, want een hardwerkende arbeider ziet zijn zuurverdiende centen opgaan aan de scholing van de jeugd van nu, zodat zij later meer kunnen verdien dan de huidige belastingbetaler. Niks geen afgunst! Studeren zul je, zodat de pensioenen later betaald kunnen worden! Ik koop mijn kleding ook bij de H&M, mijn woning is ingericht door de vernieuwende binnenhuisarchitect dhr. Ikea (eettafel 10 euro) en ik doe mijn boodschappen bij Albert omdat ik te lui ben om mijn aardappeltjes zelf te schillen en alles daar lekker zo kant en klaar verpakt is om in de pan te tiefen. Een echte student dus.
Maar ik eet wel eens een broodje met zalm. Mijn collega (vrouw, 40, getrouwd, kinderloos) zag dat en schoot letterlijk uit haar slof (“ken een studenten dat wel betaluh?!”).
Een student van tegenwoordig is een veelzijdige multitasker. Gedurende hun studie kiezen ze vakken, studierichtingen, bijbaantjes, vrijwilligerswerk en extra activiteiten zorgvuldig uit. Want wat staat er nou geweldig op je CV? Ik ontken niet dat ik er niet aan mee doe. Maar ik blijf wel altijd het pad volgen waarin het nog leuk moet blijven. Dat betekend mijn studie, werk en sociale aangelegenheden in balans moeten zijn (hoewel een zondagochtendkater soms best veel van mijn studeertijd in kan nemen).
Sommigen zijn wel heel erg ambitieus. Een vriendin van mij (22, medestudente) vertelde me laatst in het kader van omvallende banken, dat haar vriend (27, afstuderend) 40.000 euro op zijn rekening heeft staan. Wát zeg je? Zegge: Veertigduizend euro. Schaamteloos, ongenuanceerd, naar Amerikaans model: a selfmade rich student! Van verbazing kon ik niet meer normaal nadenken. Ik kreeg de slappe lach omdat ik me realiseerde hoe insignificant mijn leven ineens leek. Hij heeft niets anders gedaan dan kei- en keihard werken. Een snelle rekensom bracht mij tot de conclusie dat die jongen gedurende zijn studieperiode (4 jaar lang) ongeveer 800 euro per maand op zijn spaarrekening had moeten overmaken. Dan heb je nog de kamer die hij huurt (350 euro), boodschappengeld (150 euro) en andere sociale dingen zoals uitgaan (laten we zeggen, 200 euro). Dat moet je maandelijks een inkomen hebben van 1500 euro. Dat is meer dan mijn moeder netto per maand overhoudt met haar fulltime baan (als bouwkundig tekenaar). Nou breekt mijn pet! De student is helemaal niet arm. Ze wennen alleen alvast een beetje aan het geld wat ze later gaan verdienen. Niks mis mee.
Aan de andere kant is er ook de kunstmatig hooggehouden rijkdom. Studenten lenen dat het een lieve lust is bij de IB-groep (70 % maximaal, 20 % gedeeltelijk). Daarom zie je weinig verschil tussen de hierboven beschreven workaholic en de laatstgenoemde type student. Allebei hebben ze hun i-Pod, hun poloshirt, een dik horloge en een
En ik? Ik werk redelijk veel voor een goedbetaald uurloon, leen (bijna) niet en spaar een vast en karig bedrag per maand. Maar áls ik 40.000 euro zou kunnen hebben gespaard, dan zou ik mijn boekje flink te buiten gaan in één van de vele modewinkels voor een paar oogstrelende items aan jurkjes, schoenen, tassen en accessoires. Dát is waarschijnlijk ook de reden waarom ik niet zoveel bij elkaar heb kunnen schrapen… het geld gaat gewoon op. Aan standaard studentendingetjes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten